พอฉันหันหลังกลับ
 
มองไปยังห้องที่ว่างเปล่า
 
หรือเพียงแต่เครื่องใช้เก่าๆทึมๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
http://sphotos-e.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/181029_4382576691364_825859358_n.jpg
 
 
 
 
 
 
 
บางสิ่งมันบอกฉัน
 
"นี่.....  มันกำลังจะหายไปนะ"
 
เสียงนั้นกระซิบในใจฉันแผ่วเบา
 
 
 
 
 
ความรู้สึกนี้ มันเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนกันนะ
 
เมื่อวานนี้ พวกเรา
 
ยังหัวเราะด้วยกันอยู่เลยแท้ๆ
 
ในห้องเล็กๆ ที่อัดแน่นไปด้วยความทรงจำ
 
 
 
 
 
 
 
 
"นี่  ห้องกว้างขึ้นรึเปล่า"
 
เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้งจากที่ใดสักแห่งในใจฉัน
 
อา..... นั่นสิ
 
รู้สึก........กว้างขึ้นนะ
 
 
 
 
 
 
เสื้อผ้าหลากสีสัน ที่พวกเราเเขวนเรียงกัน
 
"ดูไม่เป็นระเบียบเลยนะ"
 
ฉันพูดกับตัวเองพลางขำเหมือนคนบ้า
 
ทั้งที่ตรงนั้น เหลือเพียงไม้แขวนเสื้อแค่ไม่กี่อัน
 
 
 
 
 
โต๊ะไม้เก่าๆ กับโต๊ะญี่ปุ่นอันเตี้ย
 
มีรอยหมึกเคมีแล้วก็น้ำแกง
 
"เลอะเทอะจังเลยนะ"
 
ฉันยิ้มมองโต๊ะตรงนั้น
 
แม้ที่ที่ฉันจ้องไปจะเหลือแค่พื้นว่างเปล่า
 
 
 
 
 
 
 
อ้ะ จะเที่ยงแล้วนี่นา
 
หิวจัง  ในตู้เย็นจะมีอะไรกินมั่งมั้ยนะ
 
 
 
 
"ลืมอะไรไปรึเปล่า"
 
 
 
เสียงนั้นดังเตือนขึ้นในใจฉัน
 
 
.
 
 
.
.
 
.
 
.
 
นั่นสิ  ฉันเกือบลืมไปแล้ว
 
ว่าขนมที่พวกเราซื้อกันมาเมื่อวาน
 
 
เราเก็บไปหมดแล้วนี่นา
 
 
 
ในตู้เย็น ก็คงว่างเปล่า
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เตียงนอนที่เต็มไปด้วยตุ๊กตา
 
หมอนนุ่มๆ กับผ้าห่มอุ่นๆ
 
เวลาเหนื่อยๆจากทำงาน พอคิดว่าจะล้มตัวลงนอนแล้ว
 
 
 
ก็จะเห็นร่างของคนสองคนนอนอยู่
 
 
 
 
 
 
 
"เฮ้ๆ นั่นน่ะ  ที่ฉันนะ ลุกไปได้แล้ว"
 
 
แต่ถึงฉันบ่นไป   คนนอนหลับมันก็ไม่ได้ยินหรอก
 
 
ก็ได้แต่ปลุกมันให้ลงไปนอนฟูกข้างล่างเหมือนเดิมนั่นแหละ
 
 
ฉัน...........ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ คงจะไม่ได้บ่นใครแล้วล่ะมั้ง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ทุกเช้าที่เราตื่นไปโรงเรียนไม่ทัน
 
ฉันก็ได้แต่ขยี้ตาแล้วบอกไอ้สองตัวที่นอนอยู่
 
 
 
"เฮ้ย  คาบแรกไม่ไปเรียนนะ"
 
 
 
พูดเสร็จก็นอนต่อ
 
แม้ว่าเสียงเพลงชาติจากที่โรงเรียนจะดังขึ้นแล้วก็ตาม
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ทุกเย็น  
 
เราจะนั่งคุยกันที่กลางห้อง
 
พลางกินขนมไปด้วย
 
 
 
 
เรื่องเล่าโง่ๆ ที่เราระบายกันตอนนั้น
 
มันสนุกมากเลยนะ
 
อยากจะหัวเราะดังๆแบบนั้นอีกจัง
 
 
 
 
 
พอจะ 5 โมงเย็นแล้ว
 
ใครบางคนก็ลุกขึ้นคว้ากระเป๋านักเรียน
 
แล้วก็บอกว่า "เดี๋ยวเรากลับแล้วนะ"
 
 
ฉันก็ได้แต่บอก
 
 
"โชคดีนะ พรุ่งนี้เจอกัน"
 
 
 
 
แต่พอประตูปิดลง
 
 
 
 
ในใจฉันกลับพูดว่า
 
"เฮ้ๆ อย่าเพิ่งไปได้มั้ย"
 
 
 
ถึงจะยังงั้นก็เถอะ  แต่ฉันก็ไม่ได้พูดออกไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ห้องเล็กๆนี้ที่เราชอบเข้าไปเบียดกัน
 
มันดูกว้างขึ้นเนอะ
 
 
 
แล้วพวกเราไปอยู่ไหนกันล่ะ
 
 
แล้วฉันจะเอาความรู้สึกนี้ไปทิ้งไว้ที่ใครกันนะ
 
 
 
 
 
ในเมื่อห้องนี่
 
ที่เราอยู่ด้วยกัน
 
 
 
 
 
มันจะกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง
 
 
 
 
 
 
 
 
คืนที่เราร้องไห้ แล้วก็ปลอบกันเอง
 
คืนวันที่เราหัวเราะ 
 
คืนวันที่เรามีความสุข
 
คืนวันที่เราทะเลาะ
 
คืนวันที่เราเข้าใจ
 
 
 
คืนวันที่เราอยู่ด้วยกัน
 
 
 
 
 
 
"มันจะกลายเป็นคืนวันในความทรงจำ"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ที่นี่เป็นจุดเริ่มต้นใช่มั้ย
 
ที่เราก้าวเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
 
 
 
 
แต่ตอนนี้......................มันกำลังจะหายไป
 
 
 
 
 
.
 
.
.
.
.
 
 
.
 
.
.
.
 
 
 
 
แล้วพวกเราก็ก้าวออกมาจากห้องห้องนั้น
 
เดินกันไปตามแต่ละทางที่ตัวเองเลือกไว้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เหงาเนอะ"
 
 
 
 
ฉันนั่งลงพลางพูดกับตัวเองเบาๆ
 
 
ในที่ที่ไม่มีใคร
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ตอนนี้
 
 
 
 
 
ห้องกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง
 
 
และตัวฉัน
 
 
เฝ้ามองมันอย่างเงียบๆ
 
 
พลางคิดถึงเรื่องในอดีต
 
 
แล้วก็
 
 
 
ร้องไห้ออกมา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
________________________________________________
 
 
 
 
 
ช่วงนี้เขียนแต่เรื่องเศร้าๆเนอะ
 
 
 
จริงๆก็ไม่ได้เศร้าขนาดนั้นหรอก
 
 
 
อารมณ์มันพาไปน่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
ขอบคุณที่เข้ามานะคะ   เจอกันเอนทรี่หน้าค่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

อุก.. จุกอก อาาา เจ็บบบบบบบบ
อารมณ์ห่วงหานี่มันน อาาา ฟินนนนนนนนนนนนนนน๑๒๓๒๓๑
ผมชอบอะไรที่มันอ่านแล้วบรรยากาศทึมๆอึนๆกินใจ่นี้จังเลยยย ว๊ายยยยยXD

#2 By NeJaWerud!! on 2013-04-06 00:14

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
//บรรยายไม่ถูก ขอปาอย่างเดียวนะครับ;_;

#1 By Dark Grimreaper on 2013-04-03 23:31