[HMC] White Lie

posted on 02 Apr 2014 23:50 by berrychan02 in Commu

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันอำอะไร จะมองคนใกล้ตัวมันผิดรึไง”

 

 

 

 

 

 

ปกติการหยอกล้อกับลูกค้าเป็นเรื่องที่ฉันถนัดรองจากการเขียนหนังสือเลยนะ

 

...แต่ใครจะรู้ล่ะว่าตาบ้านี่มามุขนี้

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------

 

 

White Lie

 


--------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

‘อย่ามาล้อกันเล่นน่า’

 

 

 

ฉันพ่นคำนี้ซ้ำไปซ้ำมาในหัว รู้สึกสับสนวุ่นวายทุกๆหนึ่งวินาทีที่นายเคราแพะนี่มองตรงมา

เพราะเซียมซีที่หมอนั่นได้มาจากโคโนฮานะแท้ๆเลยเชียว!

 

 

แล้วเหมือนท่าทางของฉันจะทำให้เขายิ่งเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆใจฉันอยากจะวิ่งหนีออกไปซะตรงนี้

จะทำไงได้ล่ะ ตอนนี้ก็มีแต่ต้องหันหนีไปอีกทางสิน่า...

 

 

 

 

“...ฉันเลือกมองคนน่า”

 

 

 

 

 

จบคำตานี่ก็จ้องฉันซะตาไม่กระพริบจนฉันไม่รู้จะเอาหน้ามุดลงดินยังไง

ถาดเสิร์ฟที่คอยบังหน้าฉันก็โดนนายตัวแสบนี่ดึงไปแล้วซะด้วย

 

 

โอ๊ย บ้าชะมัด นี่นายกะจะอำฉันให้ถึงที่สุดเลยใช่มั้ย !?

 

 

 

 

 

 

“..จ..จะมาลงมาเลือกอะไรเล่า คนมีตั้งเยอะตั้งแยะ ผู้หญิงไม่ได้มีแค่ฉันสักหน่อย”

 

 

 

 

 

 

 

ใจฉันจะหลุดออกมาจากอกแล้วนะยะ!

 

 

 

 

 

 

“ใช่..” เขาหรี่ตาลงนิด “ผู้หญิงมีเยอะก็จริง ...แต่ฉันก็เลือกมองเธอนี่”

 

 

 

 

 

ตัวฉันเหมือนจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ

 

ฉันไม่รู้อีกแล้วว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

 

แต่ตอนนี้ ...สิ่งที่ฉันรับรู้คือหน้าฉันมันร้อนไปหมด ไม่ใช่แค่หน้า แต่หัวใจของฉันด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

หัวใจของฉัน

 

 

 

 

มันเต้นเหมือนคนขาเป๋

 

โยกไปเย้มา ไม่มีจังหวะจะโคน

 

ควบคุมไม่ได้

 

หัวใจเป็นของฉัน แต่ฉันควบคุมมันไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

“....มองฉัน ?”

 

 

 

 

 

 

ฉันพยายามซ่อนสีหน้าให้ได้มากที่สุดทั้งที่ใจก็รู้ดีว่าเขาเห็นมันหมดแล้ว

 

“...นายอย่าล้อเล่นน่า ยังไม่ถึงวันที่ 1 เมษา สักหน่อย”

 

 

 

 

 

 

 

อยากจะตีอกชกหัว

 

 1 เมษาไม่ได้เกี่ยวอะไรเลยแต่ฉันก็ยังโยงมันมาจนได้

 

 

นี่เกิดอะไรขึ้นนะ ?

 

ความงี่เง่าที่ฉันเคยรับมือมันได้ทุกอย่าง ตอนนี้กลับเอาชนะฉันได้ไม่ยากเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ก็ไม่ใช่ไงล่ะ..”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบคำ..มือของเขาก็เลื่อนมาสัมผัสแก้มของฉัน

 

ให้ตายเถอะ เดาได้ว่าเขาต้องรู้สึกว่าหน้าฉันร้อนแค่ไหน

 

 

 

 

 

 

 

 

“.........อย่ามาแกล้งกันนะ!”

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันได้แต่หลับตาปี๋หันหน้าหนีเขาอย่างเดียว

 

รู้สึกจนตรอก

 

และเริ่มสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง

 

 

 

 

 

 

ใจฉันจะโกนร้องเข้าข้างตัวเอง

 

‘เขาไม่ได้โกหก’

 

ไม่มีทางที่คนเราจะพูดเล่นซ้ำไปซ้ำมาได้ถึงขนาดนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่อยากให้ฉันมองเหรอ ?”

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาพึมพำเสียงเบาหวิว แต่ฉันได้ยินชัดเจน

 

ทุกโสตประสาทของฉันตอนนี้มันรับรู้ทุกอย่าง

 

............ถึงความจริงจังของเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

วินาทีนั้นมือของเขาทำให้ฉันสะดุ้ง แม้มันจะเป็นเพียงการสัมผัสเบาๆ

 

แต่สัมผัสนั้นมันสะเทือนไปหมด

 

สะเทือนไปถึงหัวใจเป๋ๆของฉัน

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ใช่สักหน่อย...แต่นายน่ะ....”

 

ฉันจะอธิบายให้เขาฟังยังไงกับความรู้สึกบ้าๆอันนี้

 

“ทำตัวแปลกไปน่ะสิ...”

 

 

 

 

 

 

 

ตัวฉันที่เคยเขียนหนังสือมามากมาย กลับกลายเป็นคนหัวสมองว่างเปล่า

 

พูดไม่ได้ อธิบายไม่ถูก และต่อให้เขียน........... ฉันคงเขียนอะไรต่อไม่ได้

 

 

 

 

 

มันสับสน หมุนวน น่าเวียนหัว..

 

แต่ในขณะเดียวกันที่มันบีบคั้นจนฉันรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก

 

กลับมีสิ่งหนึ่งแทรกเข้ามาในช่องว่างเล็กๆ

 

 

 

 

 

สิ่งที่ฉันไม่ได้สัมผัสมันมานาน

 

 

 

 

 

 

“ถ้าฉันไม่แปลกสิแปลก”

 

 

 

 

 

 

คำพูดวกวนกวนประสาทของเขาทำให้ฉันหลุดจากภวังค์

 

สายตานั้นยังจับจ้องแต่ไม่มีแรงกดดัน ขณะเดียวกันใจฉันก็ค่อยๆกลับมานิ่งเหมือนปกติ

 

 

 

 

 

 

 

“คนประหลาด.....บ้า..... เล่นแรงเกินไปแล้วนะ..”

 

 

 

“....ขอโทษ”

 

เขาหลุบตาลงแล้วหันไปอีกทาง

 

 

 

 

 

บทสนทนาของเราต่อจากนั้นยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆเหมือนปกติ

 

แต่ในขณะเดียวกันนั้น คำพูดทุกคำของเขาทำให้รู้สึกตัวว่าพวกเราจะไม่เหมือนเดิม

 

 

 

 

 

 

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรหรอก

 

 

 

 

 

 

 

ใบเซียมซีนั้นบอกว่านายจะรู้สึกดีๆกับคนใกล้ตัวใช่มั้ย

 

แล้วตอนนี้ฉันเป็นคนใกล้ตัวกับนายรึเปล่า

 

นายเป็นคนชอบอำคนอื่นเล่นรึเปล่า

 

แล้วทุกครั้งที่นายมองฉัน นายรู้สึกแบบนั้นจริงๆมั้ย

 

นายไม่ได้โกหกใช่มั้ย

 

 

 

“...นายอย่าล้อเล่นน่า ยังไม่ถึงวันที่ 1 เมษา สักหน่อย”

 

 

 

ประโยคที่ฉันใช้บังหน้ามันผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

 

1 เมษา ที่ใครเขาชอบโกหกกัน

 

 

 

 

 

 

 

“...แต่ฉันก็เลือกมองเธอนี่”

 

 

 

 

 

 

ต่อให้นายพูดเรื่องแบบนี้กับฉันในวันนั้นจริงๆ

 

ฉันก็คงหัวเราะแล้วตอบกลับขำๆไม่ได้หรอกนะนายแพะ

 

 

 

 

 

ในเมื่อฉันคิดไปแล้ว

 

เชื่อไปแล้ว

 

 

 

 

 

ว่าฉันกำลังหวั่นไหว

 

หวั่นไหวกับคนบ้าอย่างนาย

 

 

 

 

 

 

แต่จะว่านายฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก

 

 

 

 

 

 

เพราะตัวฉันที่ปล่อยให้นายเข้ามาปั่นหัวง่ายๆน่ะ

 

 

 

 

 

 

 

มันก็บ้าสุดๆไปเลยเหมือนกัน!

 

 

 

 

 

 

 

เอนทรี่นี้คงยังไม่พิมพ์อะไรมากไปกว่าคำว่า

 

 

"สุขสันต์วันเกิด"

 

แก่ @lavypoo 

 

 

ไม่ได้ลืมนะ แต่กะเซอไพรซ์ตอนก่อนถึงวันใหม่

555555555555555